Skip to content
November 13, 2016 / mkitxveli

პოლ ოსტერი – ილუზიების წიგნი

%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%a3%e1%83%96%e1%83%98%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%ac%e1%83%98%e1%83%92%e1%83%9c%e1%83%98პოლ ოსტერის ერთი წიგნი მაინც თუ წაგიკითხავს, სულ უფრო მეტი მოლოდინი გაქვს მეორისგან – სიუჟეტი იმაზე დახმართული უნდა იყოს, ვიდრე პირველი იყო. უფრო სწორად, ერთდროულად რამდენიმე ამბავს უნდა გიყვებოდეს, ცოტა ტვინს იჭყლეტდე, დეტექტივივით კითხულობდე და ზუსტად იცოდე, რომ დასასრულს ვერ გამოიცნობ.

“ილუზიების წიგნში” ამ ყველაფერთან ერთად ბოლოს შეიძლება ისიც იფიქრო არამხოლოდ წიგნში, არამედ შენს ცხოვრებაშიც რამდენი რამ იყო ილუზია.

პროფესორი ზიმერია მთელ წიგნს ვინც ყვება, ავიაკატასტროფაში  ცოლისა და შვილების დაღუპვის მერე დეპრესიაში ჩავარდნილი ასოციალური ტიპი. დაზღვევამ მათი სიკვდილის შემდეგ დიდი რაოდენობით თანხა რომ გადაუხადა და უცებ გამდიდრებული უარეს სტრესში ჩავარდა. თუმცა, ეს არ არის მთავარი.

წიგნის სიუჟეტი უფრო სხვაგან ვითარდება, აი იქ, წიგნის წერას რომ იწყებს რეჟისორ ჰექტორ მანის შესახებ. კაცის, რომელიც ყველას გარდაცვლილი ეგონა და მერე ცოცხალი აღმოჩნდება. მისი ისტორია ცალკე ამბავია, მანის ფილმების სიუჟეტები კიდევ სხვაა, ზიმერის თარგმანის ფრაგმენტებიდანაც არაერთი პასაჟი შემოდის. ყველაფერი ზიმერისა და ალმას შეხვედრით მთავრდება (ან შეიძლება იწყება). ალმას სულ 8 დღე იცნობდა და მან მისი მკვთრეთით აღდგენა მოახერხა – ზიმერი ცხოვრებას დაუბრუნდა.

სამყარო ილუზიაა, რომელიც ადამიანს ყოველდღიურად ხელახლა აქვს გამოსაგონი

ალმა ისე უცებ შევიდა ზიმერის ცხოვრებაში და ისე მალე დატოვა, თითქოს არც არსებულა. ეპიგრაფებს როგორც წესი სულ ბოლოს ვკითხულობ ხოლმე, კარგად რომ მივხვდე მის აზრს. წიგნს შატობრაიანის ერთი ციტატა აქვს წამძღვარებული:

ადამიანი მხოლოდ ერთი ცხოვრებით როდი ცხოვრობს. მას ბევრი სიცოცხლე აქვს, ერთი რომ სრულდება, მეორე იწყება და მის უბედობათა თავი და თავიც ესაა.

ტყუილად კი არ მგონია ეპიგრაფი ხშირ შემთხვევაში კვანძს ხსნის-მეთქი.

ჰექტორ მანი რეჟისორი იყო, მუნჯი კინოს რეჟისორი. გაქრობიდან ბევრი წლის შემდეგ კიდევ გადაიღო რამდენიმე ფილმი, მათ შორის “მისტერ არავინ” და “მარტინ ფროსტის შინაგანი ცხოვრება”. სიკვდილის შემდეგ კი მისი ფილმები ისე დაწვეს, აუდიტორიისთვის არ უჩვენებიათ (ან შეიძლება სადღაც არის ეგზემპლარი). როგორ შეიძლება მივიდეს ადამიანი ამ გადაწყვეტილებამდე, ცალკე თემაა.

“არასოდეს ვყოფილვარ ასეთი დაბნეული, ასეთი მარტოსული და შეშინებული და მაინც – ასეთი ცოცხალი”

ჰექტორი მანის ცხოვრება ეგზისტენციალური მსჯელობებით სავსეა. აქამდე არც არასდროს მიფიქრია, როგორ შეიძლება დარჩე ცოცხალი და თავი დასაჯო ისე, თითქოს არსებობ და არც არსებობ.

“მე ერთი სასაცილო კაცი ვარ. უფალი ღმერთი ძალიან ხშირად გამხუმრებია”

ერთ ეპიზოდში ზიმერი შატობრაიანს ციტირებს “ადამიანი სრული ცხოვრებით ცხოვრებას ვერ დაიწყებს, თუკი მანამდე განგებამ კედელთან არ მიამწყვდია.” ყველა პერსონაჟი “მიმწყვედეული” იყო.

სამივე მთვარ პერსონაჟის – ზიმერის, ჰექტორისა და ალმას ისტორია სხვადასხვა მიმართულებით არის გაშლილი, განსხვავებული ცხოვრებისეული პრობლემები და ფიქრები შემოდის, თითქოს ცალკე არიან თავისთვის, მაგრამ სამივეს და შატობრაიანსაც სიკვდილი და ცხოვრების ილუზია აერთიანებთ.

ღმერთმა უწყის რა იყო ამ წიგნში გამონაგონი და რა რეალური ფაქტი, რას გაუგებ ოსტერს.

August 16, 2016 / mkitxveli

გელა ჩარკვიანი – ნაცნობ ქიმერთა ფერხული

გელა ჩარკვიანიიმ დღეს წიგნების მაღაზიის კაფეში ვისხედით, რომ მითხრა ცხოვრება ხდომილებათა ერთობლიობაა, მეტი არაფერიო. ეს ხდომილება ჩემს შემთხვევაში ხან პრეზიდენტ ბუშთან შეხვედრა და ხანაც კატის ავადმყოფობა იყო, ირაკლის და ნანას სიკვდილი გამონაკლისია, ასეთია კაცის ცხოვრება, ეს ხდომილებები იცვლება მხოლოდო. შენ ჯერ ახალგაზრდა ხარ, სამყარო საცდურებს გიგდებს, რომ გაივლი ყველაფერს და აღარაფერი გაგაკვირვებს, მიხვდები რა იყო შენი ცხოვრებაო.

გელა ჩარკვიანის “ხდომილებები” საქართველოს უახლესი ისტორიაა – 1992 წელს გაიოზის დაბადების დღეზე მყოფს  რომ დაურეკეს და ედუარდ შევარდნაძესთან დაიბარეს, იქიდან მოყოლებული 2004 წლის 2 იანვრამდე, როცა პრეზიდენტის თანაშემწის პოზიცია დატოვა იქამდე.

სხვდასხვა სახელი ერქვა მის პოზიციას პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში, თუმცა საქმიანობა მაინც ერთი იყო – საერთაშორისო ურთიერთობები, პრეზიდენტის ვიზიტების, გამოსვლების, სიტყვების მომზადება. ამ წიგნშიც ალბათ ყველა მაღალი დონის შეხვედრა მოხვდა, ღია თუ დახურულ კარს მიღმა ჩატარებული.

ამიტომაც ვამბობ, რეალურად საქართველოს ისტორიაა ეს წიგნი-მეთქი, აქცენტით საერთაშორისო ურთიერთობებზე. კარგად ჩანს როგორ მოქმედებდა 90-იანებში საერთაშორისო საზოგადოება, რა ნაბიჯებს დგამდა შევარდნაძე, რა პროგნოზები იყო და როგორ არ გამართლდა შემდეგ. საერთოდაც, როგორ იწერებოდა პრეზიდენტის სიტყვები.

“ელცინს ეკისრებოდა ურთულესი მისია – პოსტ-საბჭოთა მონსტრის გაადამიანურება. ოც წელზე მეტი დასჭირდება ევროპას იმისათვის, რომ მეტ-ნაკლები სიცხადით აღიაროს რუსეთი პოლიტიკური კლასის სამალავში იმპერიის აღდგენის გეგმების არსებობა და მისთვის სანქციები დააწესოს ერთ კონკრეტულ აგრესიულ ქმედებასთან დაკავშირებით”

მთელ 700 გვერდს კითხულობ, ალბათ, იმ სიხარულით, რომ ბევრ უცნობ დეტალს იგებ უახლოესი წარსულიდან. მათთვის, ვისაც კარგად ახსოვს ის პერიოდი, ვფიქრობ, უფრო საინტერესო იქნება კანცელარიის მხრიდან გამოსული ამბები.

გელასნაირ კაცს სხვა ენაზე ინსაიდერს ეძახიან. მათი ამბები კიდევ ზედმეტად დამაინტრიგებელია.

“ისევ იმ აბეზარმა შეკითხვამ გამიელვა თავში – ნუთუ საკმარისი იყო დაგეხურა ცეკა და საგეგმო კომიტეტი იმისათვის, რომ გაჩენილიყო საქინლით სავსე სუპერმარკეტები, ლამაზი მაღაზიები და მდიდრული ავტომობილები, ისე როგორც მათხოვარი ბავშვები და მოხუცები ქუჩაში.”

კარგად ჩანს, რაშიც არ ეთანხმებდა პრეზიდენტს (შევის, როგორც წიგნში უწოდებს). მიხვდები. პირდაპირ არ ამბობს, დიპლომატია. ძალიან არ მინდოდა შევარდნაძის გამართლება და ხოტბა დიდება წამეკითხა, იმდენად სხვანაირი წარმოდგენა მაქვს ჩარკვიანზე. ბოლოსკენ (2000იანების მიწურულს) შეიცვალა ბევრი რამე. ალბათ, იმ პოლიტიკურ წრეებშიც.

“ლარის კუპიურების ხატვას უკვე ამთავრებდა მხატვარი ნოდარ მალაზონია. 1992 წლის 2 ნოემბერს დამირეკა და შემეკითხა, როგორ დავწერო ასი ლარი ინგლისურადო…  ვუკარნახე one hundred Lari და არა Laris. დღეს, როცა ასლარიანი ხელში ჩამივარდება, თითს დავუქნევ ხოლმე და ალერსიანად ვეტყვი: მე რომ არა, შენ ცოტა სხვანაირი იქნებოდი-მეთქი.”

“ნაგერალასგან” განსხვავებით, ამ წიგნში ნაკლებია გელა ჩარკვიანის პირადი მოსაზრებები და ისტორიები, უფრო მეტად ფაქტობრივი ინფორმაციაა. თუმცა, შიგადაშიგ (ხდომილებებივით) შემოდის პასაჟები მისი ბავშვობიდან ან სულაც 2004 წლის შემდეგ. მათ შორის მამა კანდიდ ჩარკვიანის, ბავშვობის, ახალგაზრდობის, აშშ-ში 70იან წლებში წასვლის, ცოლის (ბოლო თავი მას ეძღვნება) და ირაკლის ცხადია.

“თავისი სიკვდილით ირაკლიმ ყველა შიშისგან გამათავისუფლა.”

იმ დღეს სახლში ის და ირაკლი იყვნენ მხოლოდ. მამას შვილის სიკვდილის ამბავი ასე დაეწეროს არ წამიკითხავს მე სხვაგან. ერთდროულად მშრალად, თითქოს უემოციოდ და შემზარავად.

“ჩემთვის დღესაც ორი ირაკლი არსებობს: ერთი – ჩემი და ნანას პირმშო, ის ჩემს მეხსიერებაში მარად ბავშვად დარჩება. სწორედ ამ ბავშვის – ირაკლის სიკვდილი განვიცადე ასე მწარედ 2006 წლის 24 თებერვალს. მეორე – მიამიტი და ამავდროულად უჩვეულო ნიჭით დაჯილდოებული შემოქმედი. ის არ მომკვდარა. “სათქმელი თქვა და უბრალოდ კარი გაიხურა”.

სწორედ ირაკლის სამძიმარზე მისულმა მიშა სააკაშვილმა შესთავაზა გელა ჩარკვიანს მასთან მისვლა. შემდეგ კი დიდ ბრიტანეთში საქართველოს ელჩად დანიშნა.

ამ წიგნში მისი, როგორც ელჩის ისტორიები აღარ ჩანს. რამდენიმე ეპიზოდია მხოლოდ პირადი ცხოვრებიდან.

იმავე კაფეში დათომ ჰკითხა, ალბათ, ახლა ბრიტანეთში ყოფნის ამბებსაც დაწერთო. იუარა. სადამდეც ჩანაწერებს ვაკეთებდი, იქამდე დავწერე ყველა ისტორია, ფაქტობრივი უზუსტობები რომ არ ყოფილიყო. ჩემი ხნის კაცს მეხსიერებაზე აღარ უნდა ენდოო.

ჰო, ისიც თქვა, მთელი წიგნი ხელით დავწერე, ხელნაწერი რომ დარჩენილიყოო.

July 12, 2016 / mkitxveli

ალბერ კამიუ – უცხო

ucxo-seriუცხო იცი რატომაა? იმიტომ რომ ის არ ანიჭებს ბედნიერებას, რაც სხვას. ცუდი ტონი იყო მაგრამ დედა თავშესაფარში მიაბარა უკეთესად იქნებაო, მისი გარდაცვალებისას არ უტირია, არ ეტირებოდა. ადგა და მეორე დღეს კინოში წავიდა. კომედიაზე. არადა დარდობდა, ოღონდ ისე, როგორც შეეძლო. ვისი რა საქმეა. უცხოა იმიტომ  რომ სასამართლო პროცესებზეც არ დაუწყია თავის მართლება. თქვა რომ მან ესროლა. არ აქვს პასუხი ამდენჯერ რატომ ისროლა. უცხოა იმიტომაც რომ ბოლოს მღვდლის შენდობა არ მიიღო, არ უნდა და მორჩა.

მიუხედვად იმისა, რომ მძიმე ამბავი შეემთხვა, თანაგრძნობის გრძნობა არ მაქვს მის მიმართ. არაფერი სჭირს შესაცოდი. ის ისეთია, როგორიც არის. ნამდვილი. რაღაცნაირად თავისუფალი. დედის გარდაცვალების შემდეგ სახლში დაბრუნებულს დიდი სივრცე ეჩვენება. ამიტომ მისაღები ოთახის მაგიდა საძინებელში გადააქვს. სრულიად საკმარისია მისთვის ის ფართი. ის ყოფნის მთელ სახლად. მერე საკანშიც ზუსტად იგივე სივრცე აქვს. ერთნაირად თავისუფალია ორივეგან.

“ადვოკატი ხელებს მაღლა აღაპრყრობდა და დამნაშავედ მაღიარებდა, ოღონდ პატიებას ითხოვდა პროკურორი ხელებს ჩემკენ იშვერდა და გმობდა დანაშაულს ოღონდა პატიებას გამორიცხავდა”

საკუთარ პროცესზეც გარე დამკვირვებელი იყო.

აი მთელი უცხოობა მღვდელთან დიალოგში გამოჩდა.

“მე არ მსურდა დამხმარებოდნენ და არც დრო მყოფნიდა , დავინტერესებულიყავი იმით, რაც არ მაინტერესებდა”

არ აინტერესებდა ღმერთზე საუბარი იმიტომ რომ საკუთარი თავის სჯეროდა, ამიტომაც სიკვდილით დასჯის დღეს ბევრი ხალხის მისვლა ინატრა. კარგად გამოჩნდებოდა მისი სიმაღლე სხვებთან შედარებით.

არადა რეალურად იმიტომ მიუსაჯეს სიკვდილით დასჯა, დედა რომ თავშესაფარს მიაბარა და დაკრძალვაზე არ იტირა. უცხო იყო მათთვის თავისი შინაგანი თავისუფლებით.

May 28, 2016 / mkitxveli

ფრანც კაფკა – პროცესი

პროცესიკაცმა არ იცის, რისთვის ასამართლებენ იოზეფ კ-ს. ფაქტია, მივიდნენ და უთხრეს ბრალდებული ხარო. ეს კიდევ დადის და ცდილობს გაარკვიოს, რა დააშავა. არც არავინ აწუხებს, ცხოვრება აერია, მეტი არაფერი. პროცესია. სასამართლო პროცესი კი არა, მთელი წიგნია პროცესი.

ჩვენთანაც ხომ ხშირად ხდება დადიხარ დადიხარ კაბინეტიდან კაბინეტში, უწყებიდან უწყებაში, არკვევ რაღაცას და ვერ გაგირკვევია. აბსურდულობაზეა, არარსებული პრობლემის გადაწყვეტაზე მსჯელობაში დახარჯულ დროზეა, აი ისეთ რამეზე, რატომ აკეთებ, რომ ვერ ხვდები. იმაზეც, რომ გადანაშაულებენ და არ იცი, რა ჩაიდინე.

პროცესი გრძელდება და როგორც ამას კანცელარიებს შორის განუწყვეტელი გადაგზავნა-გადმოგზავნა მოითხოვს, დოკუმენტაცია იგზავნება უფრო მაღალ სასამართლოში, საიდანაც კვლავ უბრუნდება უფრო დაბალ სასამართლოს და ასე მოძრაობს აქეთ-იქით ქანქარასავით ხან მეტ-ნაკლები გაქანებით, ხანაც მეტ-ნაკლები შეყოვნებით.

კ.-სთან ერთად იტანჯები შენც. ყველა რაღაცას აკეთებს, რაღაც ავალია, ოღონდ არ იცის მიზანი, რისთვის აკეთებს. ყველა ამ აბსურდშია ჩართული და ერთნაირად მონაწილეობს. აბსურდს საასმართლო ჰქვია აქვს. სინამდვილეში კრებითი სახელია მტანჯველების, ვისაც მოუნდება ხოლმე ერთი ქვა მოგაწიონ. წიგნის კითხვისას შენც ბრაზდები, რა საჭიროა ეს აქეთ-იქით სიარული და წამება, რა სისულელეში ხარჯავს დროს და აკლებს სამსახურს, იფუჭებს ნერვებს. მერე ცოტა ხანს ფიქრდები და გახსენდება, შენც რამდენჯერ გივლია ასე წინ და უკან ან რამდენ სისულელეზე მოგისმენია განხილვა სამეგობროში კი არა ხელისუფლების პირველი პირებისგანაც კი.

ეჭვმიტანილისთვის მოძრაობა სიმშვიდეზე უკეთესია, რადგან როცა მშვიდად ხარ, შეიძლება, ვერ გრძნობდე, რომ სასწორზე აღმოჩნდი და მთელი შენი ცხოვრებიანად სადაცაა აგწონიან.

ასე გწონის საზოგადოება თუ შემთხვევით თვალში მოხვდი და რაღაცა მანქანებით ბრალი დაგდეს. ისე გადაგისვამენ ხაზს და გადაგიწყვეტენ ცხოვრებას, აზრზე ვერ მოასწრებ მოსვლას. მშვიდად არ იქნები და მაინც გაწამებენ თავის მართლებით.

აბსურდულობით ტანჯვა კონკრეტული მიზნის გამო ტანჯვასთან შედარებით უარესია იმით, რომ ვერ ხვდები, რატომ აკეთებ ამას. მიზანი როცა გაქვს, არჩევანიც გაქვს ან გინდა ამ მიზნის მიღწევა ან – არა, სხვა შემთხვევაში გარემოებები გაიძულებენ ისე იტანჯო, ვერც მიხვდე, რისთვის გიღირდა. აბსოლუტური არარაობა ხარ, როდესაც შენს ტანჯვას არანაირი შედეგი არ მოჰყვება.

აბსურდულობით გატანჯული შენც კ.-სავით ბოლოს იტყვი – ძაღლივით დამკლეს!

 

 

May 2, 2016 / mkitxveli

ჩარლზ ბუკოვსკი – მაკულატურა

ჩარლზ ბუკოვსკი - მაკულატურაორ თვეზე მეტი იქნება, რაც წავიკითხე. არაფერი დამიწერია. რა უნდა დამეწერა, ვერაფერი გავიგე, აზრი ვერ გამოვიტანე და არაფერი დამრჩა.მერე ვიფიქრე, იქნებ ესეც ვინმეს გამოადგეს-მეთქი, ჰოდა, სიმართლე თუ გინდათ, მხოლოდ იმის სათქმელად შემოვედი, რომ ვერ მივხვდი, რაზე იყო წიგნი. ამბავი დიდი არაფერი, შინაარსის მოყოლას აზრი არ აქვს, ადამიანის დანიშნულებაზეა იდეაში “მაკულატურა”, ალბათ იმაზე ყველანი მაკულატურები რომ ვართ. “სიგიჟე პირობითი რამეა. ვინ არის ნორმალური საერთოდ?” – ამ აზრზეა მთავარი გმირი, ყოველ შემთხვევაში. ჰოდა, მთელი წიგნიც ერთი დიდი სიგიჟეა.

წიგნის ანოტაციაში წერია გროტესკული რომანია, საიდანაც მკითხველი იმდენს გაიგებს, რამდენსაც მოიწადინებსო. ჰოდა,  როგორც ჩანს, მე არაფერი მომიწადინებია.

February 9, 2016 / mkitxveli

აკა მორჩილაძე – ქართულის რვეულები

აკა მორჩილაძე - ქართულის რვეულებირაც “ქართულის რვეულები” დავამთავრე, სულ მასზე ვლაპარაკობ. ვიდრე დავამთავრებდი მაშინაც ფრაგმენტ ფრაგმენტ ვყვებოდი. სულ ასე ვარ, რაღაც რომ  მიხარია, მწყინს აუცილებლად უნდა ვთქვა. წიგნებზე კიდევ თუ მომეწონა ზომა-წონას ვერ ვიგებ და გაბმულად ვუყვები მეგობრებს, მინდა ისინიც გაბედნიერდნენ. ვლაპარაკობ-მეთქი და წერით კი ვერაფერი დავწერე.

აკა ისე წერს, ნაცოდვილარია ჩემი ტექსტი მასთან შედარებით. ჰო, “ქართულის რვეულებზე” ვლაპარაკობ. XIX საუკუნის ისტორიაა, ქართული ამბებია ვაჭართა ქალაქიდან ხალხის ქალაქად გადაქცევის და ბოლოს რუსების შემოსვლით დამთავრებული. “შემოვიდნენ რუსებიიი…” ბოლო თავია.

მანამდე ილია და აკაკია, ნიკოლოზ ბარათაშვილი და ვაჟა ფშაველა, ქართული თეატრი, ოპერა, გაზეთები, ფიროსმანი, აჯანყებები, რევოლუციები თავისი ყველა ქართული ნიუანსით – უთავბოლობით, დაუგეგმავობით, სხვადასხვანაირი ტრადიციებით, ეპოქას ვერმორგებით და კიდევ ბევრი რამით, ახლა რომ აღარ მახსენდება.

თბილისში რომ დავდივარ “ქართულის რვეულებიდან” ვიყურები. აქ ოპერა იყო, რომელიც დაიწვა. ეს მაშინ გარეუბანი იყო, ახლა კიდევ ცენტრის ცენტრია. ეს ბანკი თურმე ადრეც ბანკი ყოფილა. ეტყობა, აქ ააფეთქეს და მოიპარეს ის დიდძალი ფული. უი, ალბათ, ესაა ციციანოვის აღმართი. ღმერთო, ჩემს სახლთან ზუსტად ისევეა ქუჩები, როგორც მაშინ იყო, ვორონცოვის ძეგლი აღარ დგას. აი, თურმე როგორ აშენებულა ნახალოვკა. აბა, “ტილიპუჭურას” დუქანი სადღა იყო? ვაცეცებ თვალებს. კარგია რომ წიგნს ფოტოები ახლავს.

“ჩრდილი გზაზე” მეორე ტომივითაა. ისე მეოცე საუკუნეზეა. მე უკუღმა წავიკითხე. განსხვავებულია, თან ერთნაირიად კარგად საკითხავი.

აკას ენა, ლექსიკა, აზრის გადმოცემის უნარი, სულ რომ აღმაფრთოვანებს ისეთია.

“იყო ომი, რომელმაც წაშალა რუკიდან დამოუკიდებელი საქართველო. ჯერ ხეირიანად არც იყო დატანილი რუკაზე და ეგრევე წაშალა”.

კარგი რამეა.

January 16, 2016 / mkitxveli

ჯონ ბოინი – ბიჭი ზოლიან პიჟამაში

ბიჭიშაბათ დღეს გადაღლილი ტვინით სასიამოვნოდ რომ წაიკითხავ, ისეთი წიგნია. სულ რამდენიმე საათი გჭირდება ამ სევდიანი ისტორიის ჩასაკითხად. ჩემნაირები არა, გული რომ თითქმის არ უჩუყდებათ, მაგრამ ბევრი აცრემლებული დაამთავრებს ამ წიგნის კითხვას.

წიგნი  9 წლის ორ ბიჭზეა. ერთი კომენდანტის შვილია, მეორე აუშვიცის ბანაკში მოხვედრილი ებრაელი. ორივემ სახლი შეიცვალა, ორივე უბედურია. სულ სხვა გარემოში აღმოჩნდნენ. ერთს ისე შია, ჩონჩხად იქცევა ლამის,  არც ერთ მხარეს იცინიან. ვერც აცნობიერებენ, რა ხდება.

ის ეპიზოდი განსაკუთრებით კარგია, 13 წლის და რომ უხსნის იმ ბანაკში ებრაელები ცხოვრობენო,  ბრუნოს ვერ გაუგია ისინი თუ ებრეალები არიან ჩვენ ვინ ვართო, დამ კიდევ არ იცის რა უპასუხოს და საპირისპიროებიო პასუხობს.

მეორე მსოფლიო ომის ამბავია რეალურად, ალბათ მათთვის, ვისაც მანამდე არაფერი წაუკითხავს ომზე.

ფილმიც ყოფილა გადაღებული. მე როგორც ყოველთვის არ ვუყურებ წიგნების ეკრანიზაციებს, შეიძლება წიგნზე უკეთესიც გამოდგეს, რა ვიცი.

 

%d bloggers like this: