Skip to content
January 16, 2016 / mkitxveli

ჯონ ბოინი – ბიჭი ზოლიან პიჟამაში

ბიჭიშაბათ დღეს გადაღლილი ტვინით სასიამოვნოდ რომ წაიკითხავ, ისეთი წიგნია. სულ რამდენიმე საათი გჭირდება ამ სევდიანი ისტორიის ჩასაკითხად. ჩემნაირები არა, გული რომ თითქმის არ უჩუყდებათ, მაგრამ ბევრი აცრემლებული დაამთავრებს ამ წიგნის კითხვას.

წიგნი  9 წლის ორ ბიჭზეა. ერთი კომენდანტის შვილია, მეორე აუშვიცის ბანაკში მოხვედრილი ებრაელი. ორივემ სახლი შეიცვალა, ორივე უბედურია. სულ სხვა გარემოში აღმოჩნდნენ. ერთს ისე შია, ჩონჩხად იქცევა ლამის,  არც ერთ მხარეს იცინიან. ვერც აცნობიერებენ, რა ხდება.

ის ეპიზოდი განსაკუთრებით კარგია, 13 წლის და რომ უხსნის იმ ბანაკში ებრაელები ცხოვრობენო,  ბრუნოს ვერ გაუგია ისინი თუ ებრეალები არიან ჩვენ ვინ ვართო, დამ კიდევ არ იცის რა უპასუხოს და საპირისპიროებიო პასუხობს.

მეორე მსოფლიო ომის ამბავია რეალურად, ალბათ მათთვის, ვისაც მანამდე არაფერი წაუკითხავს ომზე.

ფილმიც ყოფილა გადაღებული. მე როგორც ყოველთვის არ ვუყურებ წიგნების ეკრანიზაციებს, შეიძლება წიგნზე უკეთესიც გამოდგეს, რა ვიცი.

 

January 15, 2016 / mkitxveli

ჯონ ფაულზი – კოლექციონერი

faulziპირველი ნაწილი სიყვარულზეა, უცნაურზე, ახირებულზე, მაგრამ მაინც. ყველაფერი სიყვარულის სახელით ხდება. მეორე ნაწილი სიძულვილზეა, ისეთ სიძულვილზე, პირველი ნაწილზე აზრს იცვლი და ფიქრობ, რომ რეალურად სიძულვილი იყო ისიც. მესამე ნაწილი სიბოროტეზეა, რამაც ეს სიძულვილიც გადაფარა და პირველ ნაწილში სიყვარულად დასახელებული ამბავიც.

საერთო ჯამში წიგნი იმ გზებზეა, რომელიც ბუნებრივად არ გადაიკვეთება და თუ ხელოვნურად მოხდება ეს, რომელიმე (ან ორივე) გაქრება. არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ვერ ექნებათ ბუნებრივი ურთიერთობა განსხვავებული ღირებულებების, აღქმის და პრიორიტეტების გამო, რაც არ უნდა მოინდომო მასთან დაახლოვება, ეს ურთიერთობა ორგანული ვერ გახდება. ჰო კიდევ, ადამიანს თუ ფული და ბევრი თავისუფალი დრო აქვს, სახიფათოაო.

სინამდვილეში რა ხდება – ბიჭი არარეალიზებულია, ცხოვრებაში თავისი ადგილი ვერ უპოვია, ათასი კომპლექსი აწუხებს. მოსწონს გოგო, რომელიც სულ სხვა წრეს ეკუთვნის. ერთხელაც ფულს მოიგებს და გადაწყვეტს, რომ ახლა შეუძლია მიუახლოვდეს. კოლექციონერია, პეპლებს აგროვებს. მირანდაც პეპელაა მისთვის, წაიყვანს და გამოკეტავს.

“მე მისი კოლექციის ერთერთი ეგზემპლარი ვარ და ვეზიზღები, როცა თავის დაღწევას ვცდილობ”

ამ ორი ადამიანის სამყარო სრულიად განსხვავდება. ეს სხვდასხვა პოლუსი მათ ნაწერებშიც ცხადად ჩანს. მირანდასნაირი გოგოს გამოკეტვა სიკვდილია უკვე – სოციალურად აქტიური ტიპია, აზროვნებს, აქვს მიზანი, პრინციპები, ღირებულებები და სჯერა, რომ წვეთი ზღვას უტოლდება.  კლეგის სამყარო ისეთი მწირია, ოთხ კედელში რომ იჯდეს, არაფერი იცვლება. აქვს რაღაც აკვიტება და როდესაც ხელმისაწვდომი გახდა მისთვის, იქ დამთავრდა მთელი აზრი მისი ცხოვრებისა. მირანდას დიდი მცდელობის მიუხედავად, ვერ დაანახა ვერაფერი ვერაფრის მიღმა.

“ერთადერთი რამ, რასაც მართლა მნიშვნელობა აქვს, ის არის, რომ შენი იდეალების შესაბამისად ცხოვრობდე, თუ რა თქმა უნდა, ეს იდეალები საკუთარი კეთილდღეობის მოწყობით არ შემოიფარგლება.”

მირანდას სიცოცხლე უნდა. გადააფასებს რაღაცეებს, აღმოაჩენს, რომ სინამდვილეში ჯ.პ. უყვარს, რომ რეალურად ცხოვრებაში ინდივიდუალური ადამიანები ქმნიან სამყაროს, რომ ბედნიერება და სიმდიდრეა მათთან ურთიერთობა, რომ იზრდები შენც, როცა ადამიანს შეუძლია ერთი საგნის უკან მეორის დანახვა, რომ სულიერი სამყარო ყველაზე დიდი ღირებულებაა და კიდევ ბევრი რომ.. მაგრამ წიგნი დასრულდა.

სტივენ კინგის მიზერი თუ წაგიკითხავს, შეუძლებელია, ანალოგები არ გაგიჩნდეს და ცოტა არ იყოს, უინტერესოც კი გახდეს, მაგრამ რეალურად ეს წიგნი ბევრად ადრე დაიწერა და იმ პერიოდში განსაკუთრებული მნიშვნელობაც ჰქონდა.

December 13, 2015 / mkitxveli

აკა მორჩილაძე – ჩრდილი გზაზე

shop_product_image_1736ისტორიული რომანი მხოლოდ ის არ არის, ფაქტებს რომ გიყვება და პოლიტიკოსთა გადაწყვეტილებებს ქრონოლოგიურად აღწერს, არამედ ისიც, საზოგადოების დამახასიათებელი პატარ-პატარა ნიუანსების ანალიზით რომ გაჩვენებს იქაურ ყოფას. აკაზე უკეთესად ვინმეს დაეწეროს მეოცე საუკუნის საქართველოზე, მე არ ვიცი. მთელი საზოგადოება ჩანს თავისი ძელეცებით, ინტელიგენტებით, ატნაშენიებით, გაგებითა და უბნებით. ოფიციალურად დოკუმენტურ პროზად იწოდება. ჩემთვის ისტორიაცაა, დოკუმენტალისტიკაც და მხატვრულობაც.

ამ წიგნში “ჩრდილში მყოფი” საქართველოა ნაჩვენები. ის, რაც ისტორიის ფურცლებს მიღმა დარჩა.

ფეოდალიზმი ვერ დამარცხდა. ის ჩარჩა ცხოვრების უამრავ, ერთი შეხედვით მარტივ სისტემაში.

კითხვისას ვხვდები რა მწირია ჩემი ლექსიკა მასთან შედარებით. ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს რამდენიმე დღე იფიქრა, თავში დაალაგა, მერე დაჯდა და თავაუღებლად დაწერა, თავისუფლად, ბუნებრივად, აზრგაუწყვეტლად. ისეთი ნიუანსები აქვს დაჭერილი, ისეთ ანალიზსს აკეთებს და ისე გადადის თემიდან თემამდე, ვერ წყდები.

წარსული მარად ცოცხალია საქართველოში… არა მხოლოდ როგორც სამომავლო გაბრწყინება, არამედ როგორც ძალიან ხილული და საჭირო ხელსაწყოც. ის ასევე ცოცხალია, როგორც დღევანდელობისთვის აუცილებელი გარემო. ქართველი სამყაროსთან წარსულით ურთიერთობს.

ისიც მივხვდი, რატომ უხდიან ერთმანეთს ტრანსპორტში ადამიანები, ან სუფრიდან სუფრაზე სასმლის თუ საკვების გადაგზავნა რას ნიშნავს, ან ეს გაგება რა არის, ანდა, როგორ ჩამოყალიბდა ვერა-ვაკის საზოგადოება და ზღვარი სად გადის ამ ორ უბანს შორის. ისიც ამოვხსენი, როგორ გახდა თბილისი ურთიერთობა. რა როლი ჰქონდა ჯერ არსენას და მერე დათა თუთაშხიას და ვის დასჭირდა მისი გამოყენება, აბა მე რა ვიცოდი. საბჭოთა კავშირში პატიოსანი კაცი რანაირი იყო, სად წავიკითხავდი. აკამ კიდევ დაალაგა.

ხელოვნების საერთაშორისო აღიარებაც კი თავისებურად აღიქმებოდა – მაგალითად, სუხიშვილების წარმატება “ადამიანებს არწმუნებდა არა იმაში, რომ ყოველი კულტურა უნიკალურია, არამედ იმაში, რომ ეს სწორედ ჩვენი კულტურაა ასეთი და იმის უძლიერესი და საინტერესო არაფერი არსებობს.” დღესაც ასეა.

“არსებობდა ოფიციალური კარგი და ცუდი, ოფიციალური მორალი. არსებობდა ადამიანური კარგი და ცუდი, ადამინური მორალი და არსებობდა სამოქმედო, ასე რომ ვთქვათ, საცხოვრებელი კარგი და ცუდი ანუ სამოქმედო მორალი”

ეს სამი მორალი ერთად როგორ თანაცხოვრობდა ახლა მიკვირს, მაგრამ იმ დროის საქართველოში სრულიად ბუნებრივი რამ ყოფილა. ჩრდილის საქართველოს სხვანი მართავდნენ და იმ მეორეს სხვანი.

წიგნი 90-იან წლებამდე საქართველოს ეხება. 90-დან დღემდე კიდევ სხვა მოსაყოლი ამბავია, იმდენი რამ მოხდა, რამაც ჩვენი საზოგადოების ქცევა განსაზღვრა. მანამდე პერიოდში ჩამოყალიბებული ქცევებიც ბევრი გამოგვყოლია.

არ გინდათ კლასგარეშე ლიტერატურად შეიტანოთ “ჩრდილი გზაზე”?

November 25, 2015 / mkitxveli

სვეტლანა ალექსიევიჩი – ჩერნობილის ლოცვა

სვეტლანა ალექსიევიჩი - ჩერნობილის ლოცვაბავშვები რომ სიკვდილობანას თამაშობენ, საერთოდ რომ იციან რა არის სიკვდილი, უნახავთ როგორ კვდებიან ადამიანები, საკუთარ კლასში თავს რომ იხრჩობს იმიტომ, რომ ექიმებმა სირბილი აუკრძალეს, ის კიდევ საუკეთესო ფეხბურთელი იყო სკოლაში. “მოვკვდებით და მეცნიერებად ვიქცევით”, გარდაცვლილებიც რომ საშიშები არიან, ანათებენ და ასხივებენ.

ჩერნობილელებზე ვყვები. ადამიანებზე, ომში (თუ უფრო უარესში) რომ იყვნენ და არ იცოდნენ.

“არ ისმის, არ ჩანს, არც სუნი აქვს და არც ფერი – ფიზიკურად და ფსიქიკურად კი  ვიცვლებით, იცვლება სისხლის ფორმულა, იცვლება გენეტიკური კოდი, იცვლება პეიზაჟი”

ომში იცი, რომ ადამიანები იხოცებიან, აფეთქებენ, ისვრიან და იცი, რომ ასე ხდება, მაგრამ თაობები იზრდებიან. რეაქტორის აფეთქების შემდეგაც იხოცებიან ადამიანები, საყოველთაო მობილიზებაა, ჯარისკაცები დადიან, ასახლებენ ოჯახებს, მაგრამ არ იციან, რომ ომში არიან. არც ის იციან, რომ კიდევ თაობები დაიხოცებიან ოღონდ ნელა და ტანჯვით. ადამიანებს არაფერი უთხრეს, სპეცტანსაცმელიც კი არ დაურიგეს. პანიკა არ უნდა გამოწვეულიყო და სისტმას ჩრდილი არ უნდა მისდგომოდა. “ტრაგედიის გადაღება არ შეიძლებოდა, გმირობებს იღებენ”.

ზეპირი თხრობა ჰქვია წერის ამ სტილს, რაც “ჩერნობიილს ლოცვაშია” გამოყენებული. იცი, რომ ყველაფერი ნამდვილია და ამიტომ უფრო განიცდი. ამ ჟანრის ტექსტებში უსაგნო დეტალების ჩასმის დიდი ცდუნებაა ხოლმე.  აქ კიდევ ზედმეტი არაფერია. თან ისე შეკრული, ისე კარგად დაწერილი, აწყობილი. რამდნიმე კვირაა ძილის წინ თითო ისტორიას ვკითხულობდი. ერთდროულად ბევრის წაკითხვა “რადიაციას” გამოიწვევს. პირველ თავშივე ფაქტობრივად სასიკვდილო დოზას იღებ.

მეხანძრე და მისი გოგო. ბიჭი რომ ასხივებდა და ის მაინც თან რომ გაჰყვა, იქამდე ედგა თავზე, სანამ მისი ხორცი ძვალს არ დაშორდა. ეს ისეა მოყოლილი… ბოლო გვერდამდე არც ერთ ეპიზოდში ემოციური მდგომარეობა არ მსუბუქდება.

ის ბიჭი კიდევ ცოლმა მიატოვა. საერთოდაც სულ ერთი იყო სად წაიყვანდნენ. არც უფიქრია, რომ მსოფლიო მნიშველობის ომში იყო. “ადამიანი ვერასდროს წვდება დიდ მოვლენებს, ის ყოველთვის სადღაც შორსაა.”

და მაინც სისტემა. ამ ადამიანური  ისტორიებით სრულად ჩანს, ვის რა ბრალი მიუძღვის მთელ ამ ამბავში. თან რეალური ისტორიაა და თან არარეალური. არსებობს და – არც. 1986 წლის 26 აპრილს მსოფლიო რეალობა შეიცვალა. 1 მაისს კი საზეიმო აღლუმი ჩატარდა.

“ჩერნობილი – ეს რუსული მენტალობის კატასტროფაა. მხოლოდ რეაქტორი კი არა, მთელი ღირებულებათა სისტემა აფეთქდა… ტექნოლოიური დისციპლინა ჩვენი ხალხისთვის ძალადობის, ტყვეობის, ბორკილების ნაწილია, ხალხი სტიქიურია და თავისუფალი. თავისუფლებაზე კი არა თავაშვებულობაზე ოცნებობს. მათთვის დისციპლინა რეპრესიული ინსტრუმენტია. რაღაც განსაკუთრებული ნამდვილად არის ჩვენს უმეცრებაში”.

ამაზე საშინელი ამბავი რა წამიკითხავს, ვერ ვიხსენებ. იმაზე ვფიქრობ, როგორ დაიტია სვეტლანა ალექსიევიჩმა ამდენი ამბავი, რაც წიგნშია და რაც არ მოხვდა კიდევ რამდენი იქნებოდა. 20 წელი ვწერდიო. მთელი 20 წელი ამ ისტორიებით ცხოვრება…

კიევში ანნამ მითხრა, ჩერნობილში წაგიყვანო. ეპილოგამდე ვფიქრობდი, რომ მინდოდა, ახლა აღარ ვიცი.

November 23, 2015 / mkitxveli

ალბერ კამიუ – შავი ჭირი

კამიუ შავი ჭირიშავი ჭირი ფაშიზმიაო.

რა მნიშვნელობა აქვს, რას დაარქმევ ბოროტებას, შავი ჭირი ბოროტებაა, თან გადამდები. ისინიც კი არ არიან დაცულები, ვინც მათ მკურნალობს.

ერთ პატარა ქალაქში ჯერ ვირთხები იხოცებიან, მერე ადამიანები. ზოგი ბრძოლას გადაწყვეტს, ზოგი გაქცევას და მერე მიხვდება, რომ ამ სიტუაციაში წასვლა არ შეუძლია.

“ჭირს ყველა თავის თავში დაატარებს იმიტომ, რომ ქვეყნად არავინ, დიახ არავინაა მისგან დაზღვეული; მუდამ თვალი უნდა გეჭიროს საკუთარ თავზე, რათა შემთხვევით სახეში არ შეასუნთქო სხვას და ინფექცია არ გადასდო, რამეთუ მიკრობი ბუნებრივი რამაა. სხვა დანარჩენი – ჯანმრთელობა და, თუ გნებავთ, სიწმინდეც – ეს ნებისყოფის ნაყოფია, ნებისყოფისა, თავის დღეში რომ არ უნდა მოდუნდეს. ნამუსიანი კაცი, არავის რომ არ გადასდებს ინფექციას ისაა, ვინც წამითაც არ მისცემს თავს მოდუნების უფლებას.მეხსიერება ჯერ კიდევ ჰქონდათ მაგრამ წარმოსახვის უნარი აღარ შერჩენოდათ”.

ამ წიგნზე იმდენი კარგი რეცენზია დაიწერა, სურვილიც კი არ მაქვს, ტექსტის ანალიზი ვცადო. ჩემთვის ვიფიქრე ბევრ რამეზე.

აი თუნდაც იმაზე, რომ რამდენჯერმე მქონია შეგრძნება, როცა ვხედავ ჩემ გარშემო ადამიანებს ერთი სენი შეეყრებათ. ეს მაინცადამაინც ავადმყოფობა არ არის. მაგალითად ერთი გატაცება აქვთ, ან ერთი კონკრეტული თეზაა მხოლოდ მისაღები. ვდგავარ და ვუყურებ როგორ ემონება ამ ერთ იდეას ყველა და გაუცნობიერებლად როგორ იმეორებენ. “სიკვდილიც” ანუ ამ სენით დაავადებაც ჩვეულებრივი მოვლენა ხდება, აღარავინ განიცდის, თითქოს ასეც უნდა იყოს. ცვდება გრძნობები და ემოციები.

ან კიდევ ის თუ როგორ ეგუებიან ადამიანები მდგომარეობას. მოირგებ როლს, რომ შენ არაფრის შეცვლა არ შეგიძლია, ეს ჭირი შენ უნდა ზიდო, ამიტომაც არანაირი სურვილი აღარ გიჩნდება ბრძოლის. ისე ბუნებრივად და თავისთავად ხდება ამ როლში გადასვლა, ვერც ამჩნევ.

არ დავკვირვებივარ, როგორ იქცევიან ადამიანები, როცა იციან, რომ მალე მოკვდებიან. კამიუს კი, როგორც ჩანს, ბევრი უფიქრია. ზოგი დეპრესიაში ვარდება, ზოგი ებრძვის ზოგი პირიქით, ფიქრობს, რომ დასაკარგი მაინც აღარაფერი აქვს და კომპლექსებისგან თავისუფლდება. ეს ის მდგომარეობაა, როცა ფიქრობ, რადგან სხვებთანაც მივიდა ჭირი, მოვა შენთანაც.

კიდევ ერთი ამბავია – ღმერთი და მისი როლი პრობლემის მოგვარებაში. როდის და როგორ მიმართავენ ხოლმე ადამიანები, რას მიაწერენ და როგორ ცდილობენ მისთვის ყველაფრის გადაბრალებას. ეს კი ისე ხშირად მინახავს, წიგნი თუ არა, პოსტი მაინც გამომივიდოდა.

შავმა ჭირმა ყველას წაართვა სიყვარულისა და თვით მეგობრობის ძალა, რადგან სიყვარულს ცოტა მომავალი სჭირდება, ჩვენ კი წუთებიღა შეგვრჩენოდა სასიცოცხლოდ.

იცით ამბავი რა არის? შავ ჭირით დაავადებული ადამიანების მკურნალ ექიმს, ჭირთან მებრძოლ კაცს რომ არ გადაედება დაავადება.

October 3, 2015 / mkitxveli

ჯოის კეროლ ოუტსი – შავი წყალი

outsiეძღვნება ყველა კელის

ყველა კელის, რომელიც მოკლეს

ყველა კელის, რომელიც მოკლეს არამხოლოდ ფიზიკურად

ყველა კელის, რომელიც მიატოვეს

ყველა კელის, რომელსაც ილუზიები დაუმსხვრიეს

სენატორს კელი მოეწონა, კელი მასთან შედარებით პატარა გოგო იყო, სენატორი გავლენიანი და 50-ს გადაცილებული. კელი აღფრთოვანდა, რადგან სწორედ ის გამოარჩია სენატორმა, დახვეწილი მანერები ქონდა, იცოდა ხალხის მოხიბვლა, კელისნაირის მითუმეტეს.

ყოველთვის მეზიზღებოდნენ ასეთი კაცები. ყველაზე გალანტურები რომ ჩანან, აღფრთოვანებულებს რომ ტოვებენ ხალხს, ყველგან სადაც მივლენ. არ შეიძლება ყველასთან ურთიერთობა გსიამოვნებდეს, ყალბია. სიყალბე კიდევ ყველაზე მეტად მძულს. სენატორმაც მიატოვა, ფეხი ჰკრა კელის, გაიქცა, ჭაობში ჩავარდნილი დატოვა და არც სხვა გამოუძახებია დასახმარებლად.

კელის კიდევ სულ ეგონა მოვიდოდა, მაშინაც სჯეროდა, როცა შავი წყლით აივსო. არ შეიძლებოდა ასეთ კარგს, გულისხმიერსა და დახვეწილს, იქ გაჭედილი მიეტოვებინა.

შარლ დე გოლის ერთი ცინიკური აფორიზმი […]  „პოლიტიკოსს არასდროს სჯერა იმიას, რასაც ამბობს, და ამიტომ ძალიან უკვირს, როცა სხვებს სჯერა მისი.

სენატორისთვის კარიერა მნიშვნელოვანია, კელის ეს არ გახსენებია.

რეალურ ცხოვრებაშიც ხომ ასე მოხდა. ჩაპაკვიდიკის კუნძულზე სენატორმა ტედ კენედიმ მერი ჯუ კოპეჩნე მთელი 9 საათი მიატოვა და მშვიადად წავიდა სასრუმროში.

შენ გიყვარს შენი ცხოვრება, რადგან სხვა ცხოვრება არ გაქვს. შენ გიყვარს შენი ცხოვრება, რადგან ამერიკელი გოგო ხარ. შენ გჯერა, რომ ეს გზა თვითონ აირჩიე

პირველივე გვერდზე იცი, რომ კელი კვდება. ყოველ გვერდზე იცი. უბრალოდ ოუტსი ისე წერს, ერთი ამოსუნთქვით გაკითხებს, რეალური ირეალური, აწყმო, წარსული ერთმანეთში კი ირევა, მაგრამ შენ არ გერევა. ისევე როგორც არ გერევა მთავარი იდეა.

ოუტსი ამ მოთხრობით პულიცერის პრემიის ფინალისტი გახდა.

September 22, 2015 / mkitxveli

თრუმენ კეპოუტი – ხელის აუკანკალებლად

book_5554544559fdaTruman Capote – In Cold Blood

თრუმენი რატომ არის ან ხელის აუკანკალებლად, არ ვიცი

ისეთი წიგნი წაგიკითხვთ პირველ გვერდზე რომ უკვე იცი ოთხი ადამიანი უნდა მოკლან, მთელი ასი გვერდი არ კვდებიან და შენც ფიქრობ ე, ბიჭო დასახოცი დროზე დაიხოცოსო? მე პირველად წავიკითხე. თან დასაწყისიდანვე იცი ვინ უნდა მოკლას. ერთადერთი ინტრიგა ისღა რჩება, მოტივი გაიგო, თან მით უფრო ანოტაციაში წერია, კეპოუტის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწარმოებიაო.

ამბავი პარალელურად ვითარდება – რა ხდებოდა ვიდრე მოკლავდნენ და როგორ ემზადებიან მკვლელობისთვის. ისეთ დეტალებშია მოყოლილი მკვლელობის წინა დღე, ას გვერდს აჭარბებს. მხოლოდ იმის იმედით უნდა გააგრძელო კითხვა რომ რამე დამაინტრიგებელი მოხდება, ისეთი, სხვის ტექსტებში რომ არ გინახავს. აი დახოცავენ, მკვლელებსაც იპოვიან, მიზეზი ისეთი ბანალური გამოდგება, მეტი არ შეიძლება.

ამის მერე იგებ რეალურ არსსაც. მიხვდე რატომ შეიძლება დახოცოს ხალხი ადამიანმა ისე, რომ არც კი იდარდოს. არის თუ არა ეს შეურაცხადობა? შეიძლება ნორმალური ფსიქიკის იყოს ტიპი, რომელიც წინასწარგანზრახვით ამოხოცავს ოჯახის წევრებს და სრულიად გულგრილი რჩება მომხდარის მიმართ? რა ტიპის ტრავმებმა შეიძლება გამოიწვიოს მომავალში ასეთი ცივსისხლიანობა?

ბოლოს საკითხი ასე ისმევა და ავტორიც ცდილობს მრავალ პლანზე გაგიშალოს ფიქრი და იურიდიული ადამიანების დამნაშავეა/უდანაშაულოა კატეგორიების იქით წაგიყვანოს.

დიდი ხანია მჯერა, რომ ადამიანები დამნაშავეებად არ იბადებიან. ბევრი ფაქტორი განაპირობებს ჩამოყალიბებას, ის კი აღარ ვიცი უკვე ფსიქიკადამახინჯებულ ადამიანს შველის თუ არა რამე.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,823 other followers

%d bloggers like this: