Skip to content
June 6, 2018 / მკითხველი

მიშელ უელბეკი – მორჩილება

მორჩილება“მორჩილება” 2015 წელს  “შარლი ებდოს” ტერორისტულ აქტამდე რამდენიმე საათით ადრე გამოიცა. წიგნი იმაზეა, როგორ იპყრობს თანდათან მუსლიმური სამყარო ევროპას 2017 წლის შემდეგ.  სკანდალურობა მიშელ უელბეკს ისედაც არ აკლდა და ამის შემდეგ წინასწარმეტყველურ უნარზეც ალაპარაკდნენ.

 “ისლამი” არაბულ ენაზე მორჩილებას ნიშნავს და ეს ტექსტიც ცდილობს აჩვენოს როგორ ხდება ევროპა ისლამის მორჩილი, მთავარი გმირიც, ალბათ. უელბეკის ტექსტი რომ პესიმისტური იყოს, რა გასაკვირია. ვიღაცამ შეიძლება გაფრთხილებად მიიღოს ან პროვოკაციულად. გააჩნია, ვინ რა დოზით ხედავს ამ საფრთხეს, ისლამოფობიურად კი ბევრს მოეჩვენება.  წიგნში 2022 წელია და ეს საფრთხე რეალიზებულია.

ტექსტი უნივერსიტეტის პროფესორის მონაყოლს მიჰყვება, უელბეკისეული ტიპაჟია – ცხოვრებაზე ხელჩაქნეული, როგორც მიდის ცხოვრება, ისე ცხოვრობს. ერთი მწერლის შემოქმედების შესწავლას შეალია მთელი ცხოვრება, სადღაც შუახნისაა და არც არაფერი შეუქმნია. მარტოა. მაინც აღელვებს ქვეყანაში მიმდინარე ამბები, რადგან მასაც ეხება. არჩევნებში მუსლიმთა კანდიდატი იმარჯვებს, ამის შემდეგ ნადგურდება ყველაფერი. თავისუფლება კვდება და ისლამი აღწევს ყველგან – არტ ნუვოს სტილის ბარში, უნივერსიტეტში, ჩაცმულობაში და პროფესორთა რელიგიურ მრწამსშიც.

“საფრანგეთში ინტელექტუალობა სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ პასუხისმგებელიც ხარ. პასუხისმგებლობის აღება ინტელექტუალებს სულაც არ ახასიათებთ”, – ამას მოაყოლებს იმ ეპიზოდს, სადაც ინტელეტუქლების მიერ საარჩევნო კანდიდატის მხარდაჭერაზე საუბრობს და იხსენებს, რომ ყველა ლიდერს, მათ შორის სტალინს, მაოს ინტელექტუელებიც უჭერდნენ მხარს და ამის გამო მათთვის არავის უსაყვედურია.

 

ნოსტალგიას საერთო არაფერი აქვს ესთეტიკასთან, არც ბედნიერი დროის მოგონებასთან. რომელიმე კონკრეტულ ადგილზე ნოსტალგია უბრალოდ იმიტომ გემართება, რომ იქ ცხოვრობდი

როდესაც მწერლის რამდენიმე ნაწარმოები წაკითხული გაქვს, ბუნებრივია ადარებ მათ და შესაძლოა სწორედ ამ ფონზე “მორჩილება” ვერც კი მიუახლოვდება “რუკა და ტერიტორიას” ანდა “ელემენტარულ ნაწილაკებს”, თუნდაც “პლატფორმას”. თუკი მის წინა ნაწარმოებებში მუდმივად ვპოულობდი რაღაც ახალს, “მორჩილებაში” არ გამომივიდა. ის ისეთივე იყო, როგორიც ყველგან. რამდენიმე ეპიზოდი კი ისეთი მოსაწყენი ჩანდა, არაფერი ეტყობოდა უელბეკისეულობის. სულ მქონდა განცდა რომ ძალიან დაღლილი წერდა მხოლოდ იმისთვის, რომ უნდა ეწერა.

Advertisements

შენი კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: