Skip to content
June 18, 2018 / მკითხველი

აკა მორჩილაძე – კუპიდონი კრემლის კართან

აკა როგორი მწერალია იცით? ერთხელ თუ გემო გაუგე, მერე მიდის თავისით. განა ერთი და ორი, ყველა წიგნი ეგრე იკითხება. ამ სამი კ-ს (უპიდონი რემლის ართან) ჩანაფიქრი რა იყო არ ვიცი, მაგრამ ისეთი ტექსტი კია, თავიდან ბოლომდე ღიმილ-ღიმილით ჩაგაკითხებს და თუ კარგი ლექსიკის გემოც იცი, ზოგიერთი ფრაზის კითხვისას სრულიად ბედნიერდები. მერე რა, რომ მთელი წიგნი იმერულ დიალექტზეა დაწერილი. “მორიდებული ზურმუხტი” გახსოვთ? მეოცე საუკუნის დასაწყისის ენაზე რომ ჰყვება ამბავს? ჰოდა, რა გასაკვირია, იმერულადაც დაეწერა, თან ისე, ერთი აბზაციც კი არ ჩავარდნოდა.

ამ წიგნში მუსჲა მიდის სტალინთან კრემლში. როგორი ამბავია? 30-იანი წლების ბოლოა, სტალინი რომ სტალინობს. ეს კიდევ ადგა ჩაიცვა წითელი საპოშკები, ხელში დაიკავა რედიკული, გადაკეთებული პასპორტით ავიდა მატარებელში და აი, იმ რკინის კაცთან წავიდა საკუთარი ქმრის დასასხსნელად. დიდი ავანტიურის ამბავია აქა. წასვლამდე კიდევ წერილი მიწერა, რაღაცა დაფარული, კოდური სიტყვებით. იმ კრემლის კაცმა გაიგო და ისე ქნა, ქალი ციმციმ ჩაეყვანათ რუსეთამდე.

მუსჲა არ იყო სანახევროობის ადამიანი. გოურკვევლობა, გაჩერებული ამბავი, დაღლილი ცხენი, ჩაძინებული მუშა, გადადებული პარტია არ უყვარდა.”

წასაგებათ მუსჲა არსად წევიდოდაო, მაგიტომაც იყო ავანტიურა, მართლა ლატიში ქმრის გამოსახსნელად კი არ ავიდა მატარებელში. გულხელდაკრეფილი ვერ იჯდებოდა სახლში როდის მოადგებოდნენ დასახვრეტად. მუსჲა პირველი სუფრაჟისტკა და ანარხისტკა იყო ქუთაისში და იმიტომ. ფემინისტკაც, ფიწლით რომ გამოედევნება მოძალადე კაცებს, მასეთი. კიდევ მუსჲა წესების ქალი არ იყოო, უწესოსაც ვერ იტყოდნენ მასზე. “გამავლობა ჰქონდა – გიჟი მუსჲაო, მაგ განხრით, რაცხაების გამოხლართვით და ინტრიგებით კი არა. ამნაირი რო დეიბადება ადამიანი, ე, იმით”

ჰოდა მიდის მუსჲა სტალინთან, მაგრამ წიგნის ნახევარი წინაისტორიაა, მატარებელში ასვლამდე არამხოლოდ იმდროინდელი საქართველოს და ქართველების ხასიათი ჩანს, არამედ ცოტა სხვა მხრივაც გადაჰკრავს ხოლმე ავტორი:

ჩვენი სამშობლო, საქართველო, სულ გადასარჩენია. მაგ ერთადერთი, განუმეორებელია ვოზდაათ საუკუნეს, არი პატარა, ხლართიან-ხვანჯიანი, მაგ ვოზდაათ საუკუნეს მტერთაგან, დიდ იმპერიათაგან გახრული და გამოხრული, დაპატარავებული მალენკოვის ჭიქასავით – შეჭმული და გამოჭმული, ვითომ ისეთი, ამის იქით მიწა არ ყოფილიყო, მაინცა და მაინც მაგ რო არ წეეხდინათ.

აი, ამ დიდ ავანტიურაზე წასული მუსჲა დიდად მხნედ გამოიყურება ასვლის დროსაც. “ქართველებმა რო იციენ, წაგებულზე რო მიდიენ წინდაწინ და საცხა ვიწროა, იქანა გაწყდესო”, ეგრე მიდის და მთელი ინტრიგა ეგაა – გაწყდება თუ არა ამ ვიწრო ადგილას. იმ მატარებელში კიდევ ყველა მოხვდა, დიდი რეჟისორიდან დაწყებული, ქალებზე ატორღიალეული ანთიძით დამთავრებული. შინსახკომელები აღარ ითვლებიან.

დიდი კინოა შიგნით მატარებელში. ერთხელ ჩერდება როსტოვში დიდხანს და აი, მანდ ირევა საბოლოოდ ყველაფერი, რამკიანმა “შლიაპამ” შლიაპა რომ მოიპარა ვაგონიდან იმ დროდან.

ძან ბვერი ხალხი იხოცება იმისთვის, რო ცოცხლათ დარჩენილების ხასიათი წარმოჩინდეს.

როსტოვის მერე  მუსჲა ის ანარხისტკა აღარ არის. მიიტანენ იმ სოსო – კობა – სტალინთან ოპერაში მოხარშულ კვერცხს რომ სჭამს, იმ დროს. არ უნდოდა ახლა ამას გამბედაობა? მარა ასეთები უნახავს იმ კაცსა და მის რეჟიმს?

Advertisements

შენი კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: